Να
ξεκαθαρίσουμε κάτι από την αρχή. Δεν μου αρέσει η λέξη «φιλόζωος» και
«φιλοζωία». Κατ' αρχάς υπονοεί ότι το να αγαπά κανείς τα ζώα, να
νοιάζεται για την τύχη τους αποτελεί κάποια έξτρα ιδιότητα που κάποιοι
έχουν και άρα κάποιοι άλλοι νομιμοποιούνται να μην έχουν. Στην
πραγματικότητα, το να νοιάζεται κάποιος για την τύχη ζωντανών πλασμάτων
με τα οποία συμβιώνουμε είναι -ή τουλάχιστον θα έπρεπε να είναι- κάτι
φυσικό.Επειτα, ο όρος αφορά πλέον μόνο τα ζώα συντροφιάς και έχει ταυτιστεί με την υπερβολή, με το στοιχείο του γραφικού. Ο φιλόζωος στο μυαλό των περισσοτέρων είναι ένας μοναχικός τύπος που ζει με 25 γάτες μέσα στη βρωμιά ή ξοδεύει όλα του τα χρήματα να ταΐζει αδέσποτα.
Παρ'όλα αυτά, η αλήθεια είναι πως η σύγχρονη φιλοζωία διαθέτει στοιχεία υπερβολής. Στα 60 εκατομμύρια κατοίκους της Γαλλίας αντιστοιχούν 30 εκατομμύρια κατοικίδια. Στις ΗΠΑ, οι δαπάνες περίθαλψης των ζώων συντροφιάς είναι πλέον συγκρίσιμες με αυτές των ανθρώπων. Παρότι στη χώρα μας δεν κρατάμε επισήμως τέτοιου τύπου στοιχεία, από την εμπειρία γνωρίζει κανείς ότι κάτι παρόμοιο συμβαίνει και εδώ. Φαίνεται πως τα ζώα συντροφιάς παίρνουν τη θέση των συνανθρώπων μας σε μια αποξενωτική και ανταγωνιστική κοινωνία, ενώ αποτελούν και τη μόνη επαφή μας με τη Φύση. Τι περίεργο… Την ώρα που καταστρέφουμε το περιβάλλον με αδυσώπητους ρυθμούς, έχουμε εξυψώσει, όπως λέει ο κτηνίατρος Γιώργος Λιέρος, το σκύλο και τη γάτα σε λατρευτικά αντικείμενα, σε «τοτέμ του σύγχρονου δυτικού ανθρώπου». «Οι λατρεμένοι σκύλοι και γάτες προσλαμβάνονται τελικά σαν ομοιώματα ανθρώπων ή σαν ζωντανά τρόπαια από μια τιθασευμένη και ερημωμένη Φύση. Εξυψώνονται και εξαγνίζονται, αφού βέβαια πρώτα ταξινομηθούν, ελεγχθούν και ακρωτηριασθούν, ώστε να προσαρμοστούν στις ανάγκες μας και γίνουν προβλέψιμα».
